555+

ไม่ค่อยได้มาอัพเรยวุ้ย....เหๆๆๆๆ

เมื่อคืนไปหาป่าป๋ามาแหละ ลั๊นลาๆๆๆๆ ป่าป๋าน่ารักอ่ะ ^^ หุหุ โอ๊ย....เขิล!! แต่ไม่ได้ถ่ายรูปมาหรอกนะ เพราะว่าขี้เกียจ....แป่วววว!!

แอบซึ้งกินใจกะเพลง ลืมไปไม่รักกัน ไม่เข้าใจ สองคนในร่างเดียว และอื่นๆอีกมากมาย แหม....เหมือนป่าป๋ากำลังเข้าใจในสถานการณ์เรยเว้ย

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาฝันร้าย...

ภาพในความฝัน ...

“คุณ กับ ฉัน ไปเที่ยวกัน ณ ที่แห่งหนึ่ง เราสองคนไปจองที่พักในโรงแรมแห่งหนึ่ง ระหว่างที่เราสองคนกำลังเดินเล่นกันอยู่ เราสองคนก็หลงทางกัน

ฉัน เดินตามหา คุณ ทั้งวัน ในที่สุด ฉัน พบคุณนั่งอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งกับเพื่อนและผู้หญิงคนหนึ่ง

ฉัน เดินอ้อมไปอีกทางเพื่อเผชิญหน้ากับ คุณ แต่...คุณก็ไม่สนใจฉัน

ฉันเดินกลับมาที่โรงแรมของเรา แต่...ฉันกลับหลงทาง หาทางกลับโรงแรมไม่เจอ และในที่สุด...ฉันก็ตื่น”

ตอนเช้า...ฉันเล่าให้คุณฟังว่า ในฝัน คุณกำลังจะทิ้งฉันไป

ฉัน...ขอร้องคุณว่าอย่าทิ้งฉันไปเลย

ฉัน...ไม่สนใจศักดิ์ศรีบ้าบออะไร มีเพียงแต่...ฉัน รัก คุณ

คุณ...หันมายิ้ม แล้วบอกกับ ฉัน ว่า

“ผมไม่ทิ้งคุณไปไหนหรอก แต่...ผมจะหายไปเฉยๆ แล้วระวังว่า...ฝันร้ายจะกลายเป็นจริง”

แล้วคุณก็นอนหลับต่อไป และไม่สนใจฉันอีกเลย

บ่ายวันนั้นฉันขับรถ คุณนั่งหน้า กลับกรุงเทพด้วยกันด้วยใจเลื่อนลอย และฉันก้อเผลอ...ทำให้รถคุณโดนเฉี่ยว

ขอบคุณที่ไม่โกรธ ไม่ว่า ไม่บ่น

ขอบคุณที่คุณไม่หลับตลอดทาง ด้วยข้ออ้างที่ว่า “นั่งรถเป็นเพื่อน”

ขอบคุณที่คุณยอมสละเวลาเล็กๆน้อยๆ ไปพักผ่อนด้วยกัน

ขอบคุณที่คุณยอมให้ฉันนอนกอดคุณทั้งคืน

ขอบคุณสำหรับความอบอุ่นที่มีให้

ขอบคุณฟ้า...ที่ทำให้เราได้มาเจอกัน...

หลังจากที่คุณมาส่งฉันแล้ว...

ฉัน บอกคุณอีกครั้งว่า อย่าเพิ่งทิ้งฉันไป...

คุณ บอกว่า “ผมไม่ทิ้งคุณไปไหนแน่นอน แต่ถ้าเราเลิกกัน เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้”

คืนนั้น...ฉันนอนหลับด้วยน้ำตา...

แต่วันนี้...ไม่เป็นไร ถ้าหนทางของเราสองคนมันอาจจะเดินไปด้วยกันไม่ถึงจุดหมาย  แต่ฉันก็ยังอยากให้คุณรู้ว่า ฉันยังรักคุณ และรอคุณอยู่ตรงนี้เสมอ จนกว่า คุณจะเดินมาบอกฉันว่าเราถึงเวลาที่จะต้องแยกจากกัน ตอนนี้...ทุกอย่างยังคลุมเครือ แต่ด้วยความรู้สึก...ฉันไม่มีความหวังหลงเหลืออยู่เลย และฉันยังหวังว่า ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ ฉัน จะพร้อมยอมรับข้อเสนอของคุณได้หรือเปล่า...

ฉันคิดอยู่เสมอว่า ถ้าฉันยอมเป็นเพื่อนกับคุณ มันจะเป็นเพื่อนไปได้นานหรือเปล่า ฉันยังคาดหวังว่าสักวัน ฉันจะได้พบคุณ...

เมื่อวานคุย msn กับหญิง (เพื่อนสมัยมหาลัย) หญิงบอกว่า “โฮป” แฟนแอร์ เสียแล้ว เมื่อประมาณ 4 – 5 เดือนก่อน

สาเหตุเพราะอุบัติเหตุ

มันเข้าใจได้โดยทันทีว่า แอร์ ต้องเสียใจแค่ไหน แอร์กับโฮปรักกันมากขนาดไหน แต่ความตายกลับมาพรากคนสองคนออกจากกัน...

ยังไงก็ขอให้แอร์เข้มแข็ง แล้วเราก็เสียใจด้วยนะ

จากเหตุการณ์นี้ มันทำให้ ฉัน เริ่มคิดว่า การจากเป็น กับ จากตาย อย่างไหนจะทุกข์ทรมานมากกว่ากัน

ฉันมองเห็นเรื่องของตัวเองกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับแอร์ แอร์ยังมีชีวิตอยู่ได้ ฉัน ก็ต้องมีชีวิตอยู่ได้เหมือนกัน ถึงบางครั้งมันอาจจะเดินทางด้วยความลำบาก แต่หวังว่าสักวัน เส้นทางชีวิตของฉันจะสามารถดำเนินต่อไปโดยไม่สะดุด... ถึงแม้ว่าเส้นทางของฉันในวันข้างหน้าจะไม่มีคุณ

ฉัน ไม่ได้มองถึงการพบรักใหม่ แต่ฉันมองถึงการทำอะไรฆ่าเวลาเพื่อให้ตัวเองมีความสุข แน่นอน...ฉันก็ยังไม่ลืมคุณได้หรอก....ฉันจะเก็บคุณไว้ ณ ที่ตรงนี้ ลึก สุด ใจ...

สุดท้าย...ฉัน รัก คุณ เสมอ

ปล.อัพที่ทำงาน เอาเพลงลงไม่ได้...คืนนี้ ค่อยฟังก้อแล้วกันนะ